Posiew wymazu ze zmian skórnych pozwala na zdiagnozowanie obecności bakterii (tlenowych lub beztlenowych) będących przyczyną powierzchownych infekcji skórnych (w stanach takich jak trądzik, liszajec, stopa cukrzycowa czy biegacza, wrzody, odleżyny, nadkażenia w przebiegu wysypek).
Badanie posiewu ze skóry umożliwia ocenę, jaki rodzaj bakterii jest odpowiedzialny za występowanie danej choroby u pacjenta, jednocześnie określając na jaki lek dany patogen jest najbardziej wrażliwy, dla zastosowania najbardziej optymalnej substancji leczniczej.
Badania mikrobiologiczne, które ma na celu ocenę gatunków bakterii w dostarczonym materiale biologicznym. W tym przypadku jest to treść uzyskana z górnych dróg oddechowych, czyli odcinka od jamy nosowej do fałdów głosowych (strun), za którymi rozpoczyna się tchawica.
MRSA, czyli gronkowiec złocisty oporny na metycylinę, to szczególny podtyp bakterii z grupy gronkowców. Badanie posiewu materiału w kierunku MRSA dostarcza informacji na temat tego, czy w badanym materiale obecny jest ten szczep gronkowca złocistego.