Posiewy i wymazy

Posiew wymazu ze zmian skórnych pozwala na zdiagnozowanie obecności bakterii (tlenowych lub beztlenowych) będących przyczyną powierzchownych infekcji skórnych (w stanach takich jak trądzik, liszajec, stopa cukrzycowa czy biegacza, wrzody, odleżyny, nadkażenia w przebiegu wysypek).

Oznaczenie przeciwciał IgG specyficznych dla antygenów wirusa opryszczki zwykłej (Herpes simplex virus – HSV) w surowicy, przydatne w diagnostyce serologicznej zakażenia wirusem opryszczki.

Badanie posiewu ze skóry umożliwia ocenę, jaki rodzaj bakterii jest odpowiedzialny za występowanie danej choroby u pacjenta, jednocześnie określając na jaki lek dany patogen jest najbardziej wrażliwy, dla zastosowania najbardziej optymalnej substancji leczniczej.

Test mikrobiologiczny mający na celu wykrycie mikroorganizmów zwanych Streptococcus grupy B.

Badania mikrobiologiczne, które ma na celu ocenę gatunków bakterii w dostarczonym materiale biologicznym. W tym przypadku jest to treść uzyskana z górnych dróg oddechowych, czyli odcinka od jamy nosowej do fałdów głosowych (strun), za którymi rozpoczyna się tchawica.

Badanie wymazu jest zlecane w procedurach diagnostycznych przy podejrzeniu grzybiczych, szczególnie reagujących grzybami drożdżopodobnymi, w celu zróżnicowania ich od tych innych, przez bakterie lub wirusy.

Badanie mikrobiologiczne służące do wykrywania obecności bakterii beztlenowych.

Nużeńce to mikroskopijne stawonogi bytujące w gruczołach łojowych i mieszkach włosowych rzęs i brzwi. Badanie wykonywane w celu wykluczenia lub potwierdznia nużeńca jako czynnika etiologicznego zakażenia.

MRSA, czyli gronkowiec złocisty oporny na metycylinę, to szczególny podtyp bakterii z grupy gronkowców. Badanie posiewu materiału w kierunku MRSA dostarcza informacji na temat tego, czy w badanym materiale obecny jest ten szczep gronkowca złocistego.