Bordetella sp. DNA (pertussis i parapertussis)
Badanie wykrywa materiał genetyczny bakterii Bordetella, które mogą powodować krztusiec i inne infekcje.
Człuchów
Sprzedawcy, u których zrealizujesz usługę:

Człuchów Synevo Jana III Sobieskiego 5
Cena zawiera wszystkie opłaty
Najniższa cena z 30 dni przed obniżką 400,00 złBordetella sp. DNA (pertussis i parapertussis)
Znaczenie kliniczne
Rodzaj Bordetella obejmuje 7 gatunków, w tym chorobotwórcze dla człowieka: B. pertussis (pałeczka krztuśca) i B. parapertussis (pałeczka rzekomokrztuścowa). Pałeczki te wykazują szczególne powinowactwo do urzęsionych komórek nabłonkowych układu oddechowego, wywołując choroby ludzi i zwierząt. B. pertussis jest chorobotwócza wyłącznie dla ludzi i wywołuje krztusiec (koklusz). Pałeczka B. parapertussis wywołuje choroby o przebiegu podobnym do krztuśca, lecz znacznie łagodniejszym obrazie klinicznym. Pałeczki krztuśca nie są inwazyjne (nie przedostają się do krwi). Najważniejszym czynnikiem chorobotwórczości Bordetella pertussis jest białkowa toksyna krztuścowa (pertussigen), która powoduje zaburzenia funkcji komórek, pobudza limfocyty, powoduje hipoglikemię (niskie stężenie glukozy we krwi) przez zwiększenie syntezy insuliny oraz potęguje wrażliwość ustroju na histaminę i serotoninę, co może doprowadzić do anafilaksji. Krztusiec jest chorobą wieku dziecięcego, ale może wystąpić także u dorosłych. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową. Choroba trwa 6 - 8 tygodni, a w jej przebiegu wyróżnia się trzy okresy: nieżytowy, napadowego kaszlu i zdrowienia. Najniebezpieczniejszym objawem jest napadowy kaszel połączony z sinicą i bezdechem. W tym okresie występuje limfocytoza i hipoglikemia. Zakaźność jest bardzo duża, zwłaszcza w okresie nieżytowym i na początku napadowego kaszlu. Do powikłań krztuśca u dorosłych należy zapalenie płuc i zapalenie ucha środkowego.
Przygotowanie pacjenta
Materiał: Wymaz z nosogardzieli
Prezentowane informacje o charakterze medycznym powinny być traktowane jako ogólne wytyczne i nie zastępują one indywidualnej oceny lekarza w kwestii postępowania medycznego wobec każdego pacjenta. Lekarz, po dokładnym zbadaniu stanu pacjenta, ustala zakres i częstotliwość badań diagnostycznych oraz/lub procedur terapeutycznych, uwzględniając konkretne wskazania medyczne. Wszelkie decyzje medyczne są podejmowane w pełnym porozumieniu z pacjentem.
