Alkohol glikolowy

Glikol etylenowy dzięki swoim właściwościom fizykochemicznym jest szeroko stosowany w przemyśle (np. jako środek do usuwania lodu lub zapobiegający zamarzaniu płynów do mycia szyb). Glikol etylenowy może wchłaniać się do organizmu drogą oddechową, pokarmową a także przez skórę. Zatrucia glikolem etylenowym są najczęściej spowodowane bezpośrednim spożyciem glikolu lub jego roztworu. Glikol etylenowy z przewodu pokarmowego wchłania się szybko i całkowicie. Jego maksymalne stężenie w surowicy obserwuje się od 1 do 4 godzin po spożyciu. Alkohol glikolowy jest metabolizowany w wątrobie przez dehydrogenazę alkoholową do aldehydów i kwasów: glikolowego, glioksalowego i szczawiowego. Objawy zatrucia początkowo przypominają upojenie alkoholowe, w poźniejszym okresie mogą pojawić się: nudności, wymioty, drgawki, pobudzenie, hiperwentylacja, zaburzenia świadomości aż do głębokiej śpiączki, hipotensja, zaburzenia rytmu serca oraz skąpomocz. Badanie wykonywane w podejrzeniu zatruciem alkoholem glikolowym.