Chlorki w moczu

Chlorki w moczu

Znaczenie kliniczne

Jon chlorkowy jest głównym anionem pozakomórkowym, w niewielkim stopniu występuje wewnątrz komórek. Dużą zawartość chlorków wykazują komórki okładzinowe błony śluzowej żołądka oraz nabłonka przewodów potowych. Cały chlor ustrojowy jest łatwo wymienialny i w dużym stopniu zależy od diety. Przyjmowany jest najczęściej jako chlorek sodowy (sól kuchenna), rzadziej jako chlorek innego kationu. Resorpcja chloru odbywa się w jelicie cienkim i praktyczne jest całkowita. Ponad 98% chlorków wydala się z moczem, zaledwie 2% z kałem. W stanach chorobowych wzrasta utrata chlorków przez skórę (gorączka, nadmierne pocenie), przez przewód pokarmowy (biegunki). Zmiany stężenia chlorków w surowicy są związane ze stężeniem wodorowęglanów i sodu. Oznaczanie stężenia chlorków jest niezbędne do wyliczenia luki anionowej istotnej w diagnostyce zaburzeń równowago kwasowo-zasadowej, a także do różnicowania kwasic metabolicznych: kwasice hiperchloremiczne (np. zespół Fanconiego, wtórna nadczynność przytarczyc, amyloidoza, zespół nerczycowy, zespół Marfana), kwasice normochloremiczne (ketonowa, mleczanowa, ostra niewydolność nerek). Podwyższone stężenie chlorków występuje w przewlekłej zasadowicy oddechowej (hiperwentylacja), kwasisy oddechowej z prawidłową luką anionową (kwasica hiperchloremiczna), biegunkach, przetokach jelita cienkiego oraz trzustki. Obniżone stężenie występuje w przewlekłej kwasicy oddechowej, zasadowicy metabolicznej spowodowanej utratą jonów wodorowych drogą pokarmową (wymioty) lub nerkową, przy drenażu soku żołądkowego. Oznaczanie chlorków w moczu jest rzadziej zlecane niż w surowicy ze względu na ograniczoną przydatność diagnostyczną. Interpretacja wyniku powinna być dokonywana w połączeniu z wynikami poziomu chlorków i innych elektrolitów w surowicy oraz oceną równowagi kwasowo-zasadowej.

Przygotowanie pacjenta

Materiał: Mocz

Interferencje

brak