ACTH - Hormon adrenokortykotropowy
Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) lub kortykotropina jest hormonem peptydowym. Oznaczanie ACTH w osoczu pomocne jest w diagnostyce różnicowej choroby Cushinga (hipersekrecja ACTH), autonomicznych gruczolaków przysadki wytwarzających ACTH (np. zespół Nelsona), niewydolności przysadki ze spadkiem sekrecji ACTH i zespołu ektopowego wydzielania ACTH i innych zaburzeń.
Sprzedawcy, u których zrealizujesz usługę:

+ Opłata za pobranie
Najniższa cena z 30 dni przed obniżką 64,00 złHormon adrenokortykotropowy (ACTH) Opis Badania
Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) lub kortykotropina jest hormonem peptydowym składającym się z 39 aminokwasów. Syntetyzowany w przedniej części przysadki jako część cząsteczki prekursora pro‑opiomelanokortyny (POMC).
Pod wpływem swoistotkankowego rozszczepiania powstaje ACTH i inne pokrewne peptydy. ACTH stymuluje syntezę i wydzielanie glukokortykoidów (przede wszystkim kortyzolu) przez korę nadnerczy.
Stężenie ACTH podlega wahaniom w ciągu dnia - rano jego poziom jest najwyższy, wieczorem niski. Dla interpretacji wyników, podobnie jak w przypadku kortyzolu, konieczna jest informacja o porze pobrania materiału.
Znaczenie kliniczne:
Oznaczanie ACTH w osoczu pomocne jest w diagnostyce różnicowej choroby Cushinga (hipersekrecja ACTH), autonomicznych gruczolaków przysadki wytwarzających ACTH (np. zespół Nelsona), niewydolności przysadki ze spadkiem sekrecji ACTH i zespołu ektopowego wydzielania ACTH.
Równoległe oznaczanie ACTH i kortyzolu w testach czynnościowych służy do rozpoznania źródła nadprodukcji glukokortykoidów.
Podobnie, oznaczanie ACTH może być pomocne w diagnozie różnicowej niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona).
ACTH nie produkowane przez przysadkę znane jest jako ACTH ektopowe często spotykane jest w drobnokomórkowym raku płuca.
W rzadkich wypadkach pojawienie się ektopowego ACTH może być spowodowane przez guzy grasicy, gruczolakoraka trzustki lub rakowiaka oskrzeli.
W pakiecie taniej:

Prezentowane informacje o charakterze medycznym powinny być traktowane jako ogólne wytyczne i nie zastępują one indywidualnej oceny lekarza w kwestii postępowania medycznego wobec każdego pacjenta. Lekarz, po dokładnym zbadaniu stanu pacjenta, ustala zakres i częstotliwość badań diagnostycznych oraz/lub procedur terapeutycznych, uwzględniając konkretne wskazania medyczne. Wszelkie decyzje medyczne są podejmowane w pełnym porozumieniu z pacjentem.
