Chrom w moczu

Chrom w moczu

Znaczenie kliniczne

Chrom jest pierwiastkiem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Objawy niedoboru chromu w organizmie mogą być związane z upośledzoną tolerancją glukozy, obniżoną wrażliwością tkanek na insulinę, osłabieniem wzrostu, a także podwyższonym stężeniem w surowicy krwi cholesterolu całkowitego, jego frakcji LDL, triglicerydów i obniżonym stężeniem cholesterolu HDL. Niedobór chromu w organizmie występuje najczęściej u pacjentów żywionych pozajelitowo osób starszych, chorych na cukrzycę typu 1 i 2, osób z hipoglikemią lub upośledzoną tolerancją glukozy. Zapotrzebowanie na ten pierwiastek wzrasta także w okresie ciąży, karmienia piersią, pod wpływem stresu, urazu i intensywnego wysiłku fizycznego. Nadmiar chromu jest toksyczny dla organizmu. Związki chromu mogą uszkadzać układ oddechowy, przewód pokarmowy, wywołują zmiany skórne, wykazują działanie rakotwórcze, mutagenne, mogą uszkadzać płód oraz mają wpływ na rozwój noworodków. U kobiet zawodowo narażonych na działanie chromu stwierdzono upośledzenia dojrzewania płodu oraz komplikacje podczas ciąży i porodu. Długotrwałe narażenie na związki chromu może być przyczyną odwracalnego uszkodzenia kanalików nerkowych oraz zaburzenia czynności wątroby, a także zwiększa ryzyko wystąpienia raka płuc, jamy nosowej i zatok. Oznaczenie chromu w moczu wykonywane jest u osób przewlekle narażonych na chrom np. w miejscu pracy.

Przygotowanie pacjenta

Materiał: Mocz