Pasożyty pakiet 2 - najczęstsze infekcje

Etapy badania molekularnego kału

Badanie molekularne kału to nowoczesna, bardzo czuła metoda laboratoryjna, umożliwiająca wykrycie nawet śladowych ilości materiału genetycznego (DNA) pasożytów jelitowych.
Proces diagnostyczny obejmuje kilka etapów:

1. Izolacja materiału genetycznego (DNA) – pobranie i oczyszczenie DNA z próbki kału.

2. Powielanie sekwencji DNA (reakcja RT-PCR) – namnażanie fragmentów DNA charakterystycznych dla określonych gatunków pasożytów z wykorzystaniem technologii Real-Time PCR.

3. Analiza wyniku – interpretacja uzyskanych danych i potwierdzenie bądź wykluczenie obecności infekcji pasożytniczej.

Dientamoeba fragilis

Dientamoeba fragilis to niewielki pierwotniak pasożytujący w przewodzie pokarmowym człowieka. Występuje wyłącznie w postaci trofozoitu i nie wytwarza cyst, a jego miejscem bytowania jest jelito grube. Nie przemieszcza się do innych narządów poza układem pokarmowym.
Sposób przenoszenia zakażenia nie został jednoznacznie poznany, choć prawdopodobne jest jego pochodzenie odzwierzęce. Do zakażenia dochodzi drogą fekalno-oralną, prawdopodobnie poprzez kontakt z jajami owsika ludzkiego, do których przytwierdzają się pierwotniaki.

Pasożyt ten występuje na całym świecie, częściej w regionach o dużym zagęszczeniu ludności.
Jeśli pojawiają się objawy, mają one zwykle łagodny charakter i mogą obejmować:

• biegunkę o zmiennym nasileniu,

• bóle brzucha,

• brak apetytu.

U dorosłych w 75–85% przypadków infekcja przebiega bezobjawowo, natomiast u dzieci objawy występują nawet w 90% przypadków.
Ostra infekcja trwa zwykle 1–2 tygodnie – stolce są wówczas brązowozielone, niekiedy z domieszką śluzu.
W przypadku przewlekłej infekcji objawem dominującym może być utrzymujący się miesiącami ból brzucha.
W ostatnich latach coraz częściej kwestionuje się zdolność Dientamoeba fragilis do wywoływania objawów chorobowych, co sugeruje, że nie zawsze powoduje ona faktyczne dolegliwości.

Blastocystis hominis

Blastocystis hominis to jeden z najczęściej występujących pasożytów jelitowych u ludzi. Postacią inwazyjną są cysty, a do zakażenia dochodzi drogą fekalno-oralną, poprzez spożycie skażonej wody lub pokarmów.
Obecnie wiadomo, że istnieją zarówno szczepy patogenne, jak i niepatogenne Blastocystis hominis. To właśnie szczepy patogenne są odpowiedzialne za wystąpienie objawowej blastocystozy.

Większość zakażeń przebiega bezobjawowo, jednak w niektórych przypadkach mogą wystąpić:

• przewlekła lub rzadsza ostra biegunka,

• bóle brzucha,

• drobnoplamista wysypka,

• uczucie osłabienia i spadek masy ciała,

• bóle głowy.

Istnieją przesłanki, że zakażenie Blastocystis hominis może sprzyjać rozwojowi zespołu jelita drażliwego (IBS).

Skuteczność diagnostyczna

Dzięki zastosowaniu techniki molekularnej Real-Time PCR skuteczność badania sięga niemal 100%.
Do analizy wystarczy jedna próbka kału, co sprawia, że test jest szybki, dokładny i wysoce wiarygodny w diagnostyce pasożytów jelitowych.